Dag Thailand....Welkom in Maleisie.

Jaja, daar ben ik dan weer, en dit keer vanuit Maleisie. Ik was Thailand na 2 weken alweer zat namelijk. ik kwam dus aan in Bang kok en zelfs voor de 2de keer hier vind ik het nog steeds een drukke smerige warme stinkstad, maar goed ik ging tenslotte op zoek naar mijn zusje en moeder en na die familiehereniging vond ik het wel weer super. Met z'n 3en zijn we per nachttrein naar het noorden Chang Mai afgereist. we hebben daar een Jungle trekking gedaan, wat sightseeing zoals de lokale zijdefabrieken en zilver en goedwerken. Verder nog n dagje met de Mountainbike door de Jungle wat erg super was en daarna was het alweer tijd om afscheid te nemen want Fem en moeders vlogen de volgende dag alweer naar Nederland. Ik ging vervolgens weer met de nachttrein n stukje lager naar Karchanaburi om daar de "Bridge over the River Kwai" te bezoeken. Nu hadden we op de heenweg richting Chang Mai al 3 uur vertraging wat vrij normaal schijnt te zijn maar dit keer was het wel heel erg. Om te beginnen vertrok de trein al 1,5 uur later dan geplanned en na nog geen 10 minuten onderweg te zijn stopte hij alweer. Allemaal mannentjes die met zaklampen langs en onder de trein aan het kijken waren waarna we vervolgens n stuk weer achteruit gingen en daarna weer n tijdje stilstonden. mij maakte het allemaal niet zoveel uit. ik had het toch wel gezellig met andere backpackers en wat biertjes later waren we weer onderweg. Toen ik s'ochtends wakker werd dacht ik eerst dat ik me verslapen had en dat ik al voorbij Bangkok was maar niets bleek minder waar. we waren net over de 3/4 van de reis heen en uiteindelijk kwamen we dan in Bangkok aan: 5,5 uur later dan geplanned. snel de bus gepakt richting Karchanaburi en daar kwam ik rond 5 uur aan. n beetje jammer want ik wilde hier nog wel het een en ander bezoeken maar dat moest de volgende dag dan maar. Onder andere ben ik naar de brug zelf geweest en heb ik de begraafplaatsen bezocht waar duizenden krijgsgevangen van de WWII begrafen liggen die allemaal omgekomen zijn tijdens de aanleg van de beruchte Spoorlijn tussen Burma en Thailand. Hier lagen ook ruim 1600 Nederlanders begrafen die ook aan deze spoorlijn meegeholpen hebben. Erg indrukwekkend maar ook triest op dat allemaal te zien. De dag daarna heb ik de spoorlijn bezocht en een trip gemaakt naar de Erawan Watervallen. deze waterval heeft 7 stappen en elk stuk ik weer anders. de 1 nog mooier dan de ander. Na de trip meteen de bus gepakt en vervolgens de trein richtig het zuiden. En jawel hoor. je raad het al. weer vertraging. dit keer kwam ie pas n uur later aan waarna we vervolgens nog 3 uur mochten wachten omdat de locomotief het begeven had. totaal 4,5 uur vertraging, kijk het word al minden. en jullie maar klagen over de NS :). Maar goed. na nog meer bussen/treinen/bootjes/taxi's en pondjes kwam ik dan eindelijk op de Phi Phi Eilanden aan. Voor wie het niks zegt: hier is The Beach opgenomen. die film met Leonardo Di Caprio(:() Op zich een practig strand en lekkere feestsfeer. erg touristisch maar wat wil je het is hoog seizoen in het laagseizoen (snap je em nog) Het is aan de westkust van Thailand namelijk Monsoonseason(regenseizoen) en dat heb ik gemerkt ook: 4 dagen dat ik op het eiland was alleen maar regen..regen..regen. n beetje jammer dus. Wel ben ik nog wat bekenden tegen gekomen daar zoals het franse stel waarmee Mam Fem en ik de Jungle trek hadden gedaan. de 4 italiaanse meiden uit de Nachttrein richting Chang Mai en Joe de engelse jongen waarmee we in Cairns 3 maanden hebben doorgebracht. Hij was toen Divemaster en Kok op een van de boten waar Rosa ook gewerkt heeft maar inmiddels had ie zijn Instructeursdiploma gehaald op Phuket gehaald en gaf ie duiklessen op de Phi Phi eilanden. echt geweldig om em daar weer tegen gekomen en helaas hadden we aan n paar biertjes niet genoeg om al die reisverhalen en herrineringen uit te wisselen. ik had inmiddels van diverse mensen al verhalen gehoord over de Perhentian Islands in maleisie en aangezien het op dat moment zowel aan de westkust als de oostkust (Kho Phan Yang, Ko Samui en Ko Tao) besloot ik de volgende dag richting maleisie te vertrekken. je raad het nooit wat ik de volgende ochtend zag toen ik wakker werd: een prachtig Zonnetje en een strak blauwe lucht. gelukkig was dat maar voor kort anders had ik misschien nog wel langer gebleven. Maar goed: 1,5 dag later en 2 stempels rijker in me paspoort zat ik op de Perhentian Eilanden. Hier heb ik 8 dagen lang lekker gesnorkeld op wrakken gedoken, genoten van het lekkere eten, het strand en lekker gefeest en weer een hoop vrienden gemaakt. verder is dit eiland totaal niet te vergelijken met de eilanden in Thailand. je lijkt wel 10 jaar terug te gaan in de tijd. zo zijn er geen banken, geen 24 uur elektriciteit, geen wegen, auto's noem maar op. alles word hier met bootjes gedaan. ook als je een taxiboot neemt om van eilandje naar eilandje te gaan, en het is gewoon n stuk minder druk en toeristisch, precies wat ik zocht dus. maar helaas begon em geld op te raken en moest ik toch echt weer verder dus ben ik gister me de bus naar de Cameran Highlands gegaan in het midden van het land en hier zit ik dan nu. Heb hier ook een tourtje vanochtend gedaan om de Theeplantages van BOH Tea te zien. verder een trek door de jungle gedaan en een kwekerij met vlinders en insecten bezocht. Morgen vertrek ik alweer naar Kuala Lumpur om de Petronas torens te bezichtigen (hoogste twintowers ter wereld) en verder wat rond te kijken daar. De 31ste is het hier een nationale feestdag om de onafhankelijkheid te vieren en dat word groots aangepakt in KL. misschien dat ik nog wat van me laat horen voordat ik weer in nederland ben maar ga er niet vanuit want ik kan me tijd wel beter besteden dan in een gaar internetcafe achter een trage pc me verslag bij te werken. tenslotte is het toch veel leuker om dat onder een genot van n biertje in de kroeg te vertellen.
Tot ziens in nederland. of zoals ze dat hier zeggen:
Selamat tinggal di Balanda