Bula Bula... it's Fiji-Time!!

Welkom, het is Fiji-Time, oftewel, kalm an, No Worries, Take it easy, Roestig an, Relaxed enz. enz.
Net zoiets als een Siësta in Spanje maar dan de hele dag door:-)
En met zo'n tempo zijn we dus de afgelopen 6 weken langs een groot deel van de 300 eilandjes in Fiji gezeild.

Na het incheckproces en het inslaan van voedsel in Suva zijn we rechtsomkeert naar de Kadavu eilanden groep gezeild.
Dit eiland 100km ten zuid-westen van het hoofdeiland, Viti Levu, staat bekend om zijn ongerepte ruige natuur, geen wegen of
steden te bekennen en omcirkeld door een prachtig Rif, The Great Astrolabe Reef.

In Fiji heerst nog een echte stammencultuur en elke community heeft zo zijn eigen stuk land waar ze hun huizen bouwen,
groente en fruit verbouwen en hun vee houden.
Als wij dus met de boot voor anker gaan en gebruik willen maken van de zee of het strand moeten we eerst een bezoekje brengen aan het Stamhoofd van het desbetreffende dorp.

Vervolgens vind er een ritueel plaats wat 'Sevusevu' heet.
Het Stamhoofd nodigt ons uit in zijn dorp, waar we naar een openbare plek worden gebracht en er een offer plaats vindt.
We laten hem een document zien in het Fijisch waarin staat dat we zijn cultuur en land respecteren en dat we vragen om zijn
permissie om in zijn wateren te mogen ankeren en het strand en het land te gebruiken.
Vervolgens bieden we hem een zakje met Kava aan en beginnen we aan de kava ceremonie.

Kava, wat ook wel yaqona of grog genoemd komt van de wortelen van de yagona plant die na 7 tot 10 jaar groeien uit de grond
worden gehaald, gedroogd worden in de zon en vervolgens fijngemalen word tot een poeder.
De kava word dan in een doek gewikkeld en gedrenkt in een grote houten kom dat de Tanoa heet.
Tijdens de ceremonie zit het stamhoofd en andere belangrijke figuren van het dorp met hun benen gekruist in een cirkel rond
de Tanoa en drinken uit de Bilo (een kleine kom gemaakt van een halve kokosnoot).
Voordat je de Bilo accepteert klap je een keer in je handen en zeg je Bula (wat proost of letterlijk "op het leven" betekent) en dan drink je de kava in een keer op waarna je vervolgens drie keer in je handen klapt en je de Bilo weer terug geeft. Dan is de volgende in de cirkel aan de beurt en dit gaat door totdat de grote kom helemaal leeg is. (wat soms wel uren kan duren:-).

Het is een hele oude en belangrijke traditie en in Kadavu word het nog echt op traditionele wijze gedaan.
Zo mag je bijvoorbeeld geen pet of hoofddoek of zonnebril ophebben maar ook geen tas op je rug of schouders dragen als je in het dorp bent. en aangezien het hoofd heilig is mag je deze niet aanraken.
Tijdens de ceremonie zit je in de cirkel met je benen gekruist wijzend naar het stamhoofd of de Tanoa en het is streng
verboden om door de cirkel te lopen of over de Tanoa te stappen.
Ook mag je niet met je voeten naar de het stamhoofd wijzen.
Dit is in veel andere culturen in Azië gebruikelijk dus was het hele ritueel voor mij vrij normaal inmiddels.
Omdat de yagona een kruidenplant is heeft de kava een kalmerende werking op je en raak na een aantal kommetjes het gevoel in je tong en lippen kwijt.
Echt dronken of iets raak je er niet van maar na een aantal liter van het spul voel je zeker wel de kalmerende werking ervan.

De eerste plek van de Kadavu eilandengroep die we bezochten was Dravuni-island. Hier deden we dus voor het eerst "sevusevu"
en hadden we een traditionele lunch met alle lokale soorten groenten en fruit wat ze daar verbouwen.
De eerste paar dagen waren we samen met 3 andere boten.
Tyrone had al eerder met een aantal van deze boten samen gezeild en was inmiddels bevriend geraakt.
Zo was er de boot "Imagine" uit Chicago met Marc en Jane en de kinderen Caroline, Grant en Noah en de Catamaran "Cat Mousses" van een Frans-Canadese familie.
Met hun zijn we naar een aantal onbewoonde eilandjes gezeild waar we kokosnoten plukte, barbecueën op het strand, snorkelen en vissen.

Met Marc en Jane en de kids gingen we 's avonds met de speergun op zoek naar grote vissen en kreeften.
Tyrone had helaas geen speergun dus had ik werkhandschoenen aangetrokken en ben ik zelf op zoek naar kreeften gegaan.
Ik had er al vrij snel een aantal gevonden en sommige wees ik aan voor Marc zodat hij ze met de speergun kon schieten en zelf probeerde ik er eentje met me handen te vangen maar dit viel nog niet mee.
Als je ze bij hun tentakels of voelsprieten of hoe je die dingen ook noemt, wilt vastpakken dan breken ze af en zwemt de
kreeft erg snel weg. dus probeer je ze van achter hun hoofd vast te pakken.
Uiteindelijk met hulp van andere had ik er een te pakken.
Was erg tof om te doen en de volgende dag hadden we dus verse kreeft voor lunch.
Verder nog met de Dinghie naar het Great Astrolabe Reef gevaren en daar gesnorkeld. Na een lange tijd weer eens me
onderwaterbehuizing voor me camera getest en een aantal mooie foto's van het koraal kunnen maken.
Helaas weinig bijzondere vissen gezien maar het koraal was wel erg divers en kleurrijk.

De tweede plek waar we ankerde was Kadavu village, waar we 's avonds naar het duikresort zijn gegaan om een show van de
lokale bevolking bij te wonen waar ze traditionele muziek en Dansen lieten zien.
In het dorp weer Sevusevu gedaan waarbij het dit keer een stuk traditioneler aan toe ging.
Ze hadden inmiddels ook al vernomen dat ik elektricien was dus kon ik meteen aan de slag aan een van hun generators.
Helaas zat de fout ergens in de spoel van de dynamo dus kon ik ze verder niet echt helpen maar ze waren zo blij dat ik er
naar had gekeken dat ik daarna de hele middag met de stamhoofd en alle mannen kava aan het drinken was.
Ons drinkwater op de boot begon inmiddels op te raken en veel regenwater hadden we niet opgevangen dus zijn met al onze
jerrycans naar de waterval gegaan om deze bij te vullen. Hier hebben we heerlijk gezwommen en van de 12 meter hoge rotsen
gesprongen.

Die zondag hebben we nog een rugby wedstrijd gezien waar alle mannen in het dorp fanatiek aan mee deden.
Het speelveld was een primitief modderig en ongelijk stukje veld in het dorp en het ging er lekker hard en fanatiek aan toe.
Rugby is de nationale sport in Fiji en in de 7 tegen 7 versie zijn ze zelfs een aantal keer wereld-kampioen geweest.

Volgende ankerplaats was Galoa-harbour waar we uiteraard eerst weer Sevusevu moesten doen. Helaas was het water wat ze
gebruikte niet echt schoon en had ik de volgende dag maag-krampen en diarree.
Zondags gingen we daar naar de kerk en omdat het moederdag was duurde de hele sessie extra lang en zongen de moeders voor de kinderen en andersom.
We lazen dat aan de andere kant van het eilandje een resort was en dus zijn Guido en ik de volgende ochtend daar naartoe
gegaan waar we ontvangen werden door een vriendelijk Australisch-Fijisch stel die ons vertelde dat ze met een verbouwing bezig waren en daarom het resort gesloten was. Toch wilde ze ons wel mee uit nemen naar het reef voor een aantal mooie snorkelplekjes.
Die middag zijn we met z'n 4'en met Brentan mee gegaan en wezen snorkelen. Het meeste koraal zag er hetzelfde uit als
daarvoor maar dit keer wel een white-tip reefshark gezien van ongeveer 1,5 meter lang.

Vlakbij Galoa harbour ligt Vunisea, de hoofdstad van Kadavu, en dit is ook de enige plaats op het hele eiland met een vliegveld dus na het incident tussen Guido en Tyrone en de rechtzaak die tegen hem gespannen werd in Italie, is hij hier van de boot gegaan op het vliegtuig terug naar Italië.
En toen zat ik dus alleen opgescheept met die 2 Ierse tortelduifjes wat het er zeker niet leuker op maakte.

Die middag vertrokken we van Galao Harbour om weer terug richting het grote eiland (Viti Levu) te zeilen.
Toen we door de opening van het reef gingen, vaarde we midden door een grote school Tonijn heen.
Ik had 2 lijnen uit achter de boot en een hengel langs de zijkant maar het mocht helaas allemaal niet baten, de vissen
wilde maar niet happen.
Wel zeilde we langs een school met Minkey-walvissen. Dit zijn kleine walvissen die meer lijken op dolfijnen maar zich
duidelijk gedragen als walvissen.
We hebben die nacht doorgezeild en meer gemotord aangezien er weinig wind was wat ook nog eens uit de verkeerde hoek kwam en de volgende ochtend kwamen we aan in een andere eilanden groep genaamd de Mamanuca's.
Dit keer zwom er een groep dolfijnen met ons mee voordat we door de opening van het reef gingen. Het was een groep van zo'n
20 dolfijnen en ze zwommen onder en langs de boot en sprongen af en toe voor de boot uit. Prachtig om te zien dus, en
gelukkig wat mooie foto's ervan kunnen maken.

Er zijn hier ook een aantal mooie surfplekjes die als de beste te wereld worden gezien maar dit is voor mij helaas te hoog
gegrepen aangezien het reefbreaks zijn en als je ff verkeerd of te vroeg van je plank valt je in stukken gereten kan worden
door het reef en de rotsen die maar enkele tientallen centimeter onder het oppervlakte liggen.
Ook is er een grote competitie tussen de verschillende resorts die een hoop geld betalen voor de beste surfplekjes en dus
laten ze meestal buitenstaanders niet toe.
Helaas kon ik me board dus weer niet uittesten.

In de Mamanuca's zijn we eerst naar het eilandje Malololailai gegaan waar we bij onze 2de echte Marine/Jachthaven genaamd Musket Cove incheckten.
We zijn zelfs lid geworden met registratie en pasjes en alles zodat we alle faciliteiten konden gebruiken.
Internet was weer eens achterlijk duur maar ik had inmiddels al internet via de mobiele telefoon wat erg traag maar wel super goedkoop en bijna overal bereikbaar was. Hier weer wat boeken kunnen ruilen, waarbij ik een Nederlands boek over een
zeiltocht had opgepikt en het bleek dat Hans en Dory van Happy Monster deze een jaar daarvoor hadden achter gelaten. Zoveel
Nederlandse zeilers zijn er tenslotte niet.
Het weer was niet geweldig en er was verder weinig te doen wat niet klauwen vol met geld kostte dus zijn we na een aantal
dagen weer terug naar Viti Levu gezeild.

Onderweg zijn we nog een avondje gestopt bij het voor backpackers populaire Beachcomber eiland maar in tegenstelling tot de
stammencultuur op de andere eilanden waren ze een stuk minder vriendelijk en vroegen voor alles geld om
aan land te komen en een drankje of hapje in het resort te hebben.
Toen we de volgende ochtend vroeg weg wilde bleek ook nog eens ons anker vast te zitten tussen het koraal en na een aantal
pogingen en een half uur later leek het erop dat we die dag niet meer zouden vertrekken. Tyrone had de hoop al opgeven en wilde een duiker erbij halen maar ik had wel een aantal idee'tje en uiteindelijk kregen we ons anker (plus n deel van het koraal, oeps) weer omhoog.

Hierna dus weer terug naar Viti Levu en dit keer gingen we naar de westkant van het eiland naar Lautoka, de suikerstad van
Fiji.
Hier moesten we een vergunning halen om in de andere eilandengroep van Fiji te kunnen zeilen en ook waren we weer toe aan wat verse groente en fruit.
Lautoka is de 1na grootste stad van Fiji en heeft een grote Indo-Fiji community vanwege de suikerindustrie.
Veel indische restaurantjes en specerijen op de markt wat het leven n stuk goedkoper maakt.
Ik was allang blij om even van de boot te kunnen en probeerde dus zoveel mogelijk tijd aan land door te brengen.
Aangezien Lautoka totaal niet toeristisch is beviel het me prima en had ik een hoop aanspraak van de lokale bevolking.
Op straat hier kwam ik James een Schot tegen en we raakte al snel aan de praat. Hij was naar Lautoka gekomen om een trekking te doen in het aangrenzende Nationaal Park maar het bleek nogal een missie te zijn om goedkoop vervoer daar naar toe te vinden. Alle informatie die we op internet of in de Lonely Planet vonden was al erg verouderd of veels te duur.
Die avond uit gegaan in de lokale discotheken en op een gegeven moment in een lokaal hostel beland met een hele groep rugby
spelers. Erg grappig en het drinktempo lag weer eens vrij hoog.
Volgende ochtend met een kater weer met James afgesproken om naar het park te gaan en na wat mensen op straat te vragen
vonden we uiteindelijk een Indiër die ons met zijn 4x4 er wel naartoe wilde brengen voor een redelijk prijsje.
1,5 uur later over vele kronkelende zand en modderweggetjes arriveerde we dan eindelijk in het dorpje Abaca, het startpunt
van het Koroyanitu National Heritage Park.
De trek was ongeveer 3 uur heen en terug maar helaas zat het weer niet zo mee en begon het halverwege ook nog eens te
regenen. Wel hebben we de waterval bezocht en een aantal mooie plekjes gezien maar de mist en regen beperkte het uitzicht.
Onze Indische vriend pikte ons na de trek weer op en hij vroeg of we mee wilde uit eten.
Wij zeiden uiteraard meteen 'Ja' en verwachtte een compleet Indisch traditioneel diner bij hem thuis maar het bleek dat deze Indische vriend ondanks dat ie een vrouw en heel schattig zoon'tje had niet echt trouw was en dus met z'n vriendin en ons naar de McDonalds ging. Dat hadden we niet echt verwacht helaas maar over een ding kan ik jullie weer gerust stellen: De Big Mac's en Frietjes smaken ook in Fiji precies hetzelfde als thuis.

Omdat het weekend was en het weer er voor ons ook niet gunstig uit zag bleven we nog een aantal dagen langer in Lautoka en
kon ik intussen lekker genieten van de backpackerssfeer in het populaire nabijgelegen Nadi, waar het internationale vliegveld is en alle toeristen dus aankomen. James had eerder in Auckland een nederlands meisje ontmoet en samen hebben we haar dus opgezocht. Erg gezellig en eindelijk kon ik weer wat nederlands praten want dat begint inmiddels wel erg achteruit te gaan hoor. Al snel kwam het idee om James en Lenneke (kan het nog hollandser?) uit te nodigen en Tyrone en Katherine vonden het prima. Zo vertrokken we dus met z'n 5'en de volgende dag naar dit keer de Yasawa eilanden groep waar we veel belovende verhalen over gehoord hadden.

Onze eerste stop hier was Waya Island wat een aantal bergen en pieken heeft waar je bovenop een mooi uitzicht over de hele eilandengroep hebt.
Na wederom weer sevusevu gedaan te hebben, zijn we de volgende ochtend vroeg op trekking gegaan naar het hoogste punt.
Dit viel nog niet mee op de slipperige paden die bijna niet herkenbaar waren en af en toe raakte we dus het spoor even kwijt.
Maar na ruim n uur omhoog hiken hadden we dan uiteindelijk het hoogste punt, de Batinareba, 510 meter boven de zeespiegel
bereikt.
Even uitrusten en van het uitzicht genieten en daarna n stuk sneller weer naar beneden.
Verder was er niet veel te zien of beleven in deze baai dus zijn we de volgende ochtend naar de andere kant van het eiland
gezeild op weg naar het Octopussy resort.
Onderweg was ik in de mast geklommen zodat ik een beter uitzicht had en Tyrone kon vertellen waar het koraal en de ondiepe
plekken waren.

Het Octopussy resort is een van de beste en mooiste resorts in Fiji en gelukkig verwelkomen ze ook yachties zoals ons dus wij zaten daar weer voor een stuiver op de eerste rij.
Het weer zat dit keer ook mee dus konden we eindelijk lekker genieten in dit paradijs.
Overdag lekker zonnen, boekje lezen, snorkelen en rond hangen in het resort en s'middags volleyballen met de andere gasten.
Imagine was ook gearriveerd met dit keer alleen Marc en een vriend van hem, ook Mark genaamd, aangezien de rest van de familie even terug naar Chicago was gevlogen voor vakantie :)
Omdat we maar 4 cabins op de boot hebben sliep Lenneke meestal buiten in de trampoline maar het wilde s'avonds nog wel eens
regenen en dan kwam ze vaak binnen op de bank slapen. Die volgende ochtend was ze alweer vroeg op en meldde dat er allemaal
inktvissen rond onze boot hingen. Gelukkig had ik hier in Suva van te voren een Lure voor gekocht en dus konden we deze dan
eindelijk uittesten. De eerste paar pogingen met de hengel en de Lure resulteerde in het voordek vol met inktvlekken maar een aantal inktvissen later hadden we de juiste techniek te pakken en na een uurtje hadden we er zo'n 20 in het emmertje.
Ik wist nog goed van 3 jaar geleden in australië hoe ik deze beestje van hun ingewanden moest verlossen en diezelfde middag
zaten we lekker aan de verse calamari.
Inktvis is moeilijk te bereiden op een gasstel die net echt goed heet word dus viel het de eerste keer n beetje tegen.
Maar we hadden gelukkig genoeg inktvis om te oefenen en onze kookkunsten te verbeteren.
James had ons inmiddels via de shuttleservice van het Octopussy resort verlaten om zijn vlucht naar de USA te pakken dus
waren we weer met z'n 4'en.

Aan hetzelfde strand van het Octopussy resort was afgelopen orkaanseizoen nog een andere zeilboot op de rotsen gelopen en
aangespoeld. Ik had van een nederlands meisje in Auckland hier al het een en ander over gehoord en de foto's gezien maar
eenmaal daar aangekomen was er weinig meer van de boot over. Zonde om zo'n zeilboot helemaal kaalgestript op het strand te
zien. n paar weken later kreeg ik het volledige verhaal over deze boot te horen van iemand die bevriend was met de eigenaar
en dat liet een hele andere kant van het paradijs en de lokale bevolking in Fiji zien.
Het staat allemaal in dit artikel en hoewel het een amerikaan is, is het niet overdreven geschreven:
http://www.latitude38.com/features/moonduster.html

Hierna zijn we weer verder noordelijk gezeild naar het eiland Nanuya Lailai waar het Blue Lagoon Beach is, vernoemd naar de
gelijknamige Film uit de jaren '80. Hier hebben we 4 dagen voor anker gelegen om te schuilen voor de harde wind en ondertussen het koraal en de stranden te bezichtigen.
De 2de dag kwamen Imagine en Cat Mousses ook nog aangezeild en samen met nog wat andere cruisers hebben we die avond lekker gebarbecued op het strand met verse vis en hapjes en drankjes. Een van de andere boten was van een 54 jarige Rus genaamd Sérge met z'n 25 jarige vriendin (die jonger was dan z'n dochter!) en die paar dagen een super gezellige tijd gehad.
Lenneke wilde voordat ze vertrok nog n keertje in de mast klimmen dus de volgende dag het harnas en touw erbij gepakt, zij de mast ingeklommen en ik vanuit het water foto's gemaakt. Zijn erg leuk geworden.
Omdat haar vlucht ook al snel naderde waren we aan het rondvragen voor een lokale boot die vanaf Nanuya eiland terug naar
Nadi zou vertrekken want de superdeluxe toeristische Yasawa flyer was duidelijk boven ons budget.
Ik zelf had besloten om met Lenneke mee terug te gaan naar Nadi want ik zag het niet echt zitten om nog een week met die 2 op de boot rond te hangen. Het grootste deel van de Yasawa's hadden we inmiddels wel gezien en ik had ook een berichtje gekregen van een aantal vrienden van me dat ze die week in Nadi zouden zijn. Kwam allemaal goed uit dus, en die volgende ochtend tassen gepakt en op de boot terug naar Viti Levu.

Uiteraard was het een klein en traag bootje met verder alleen locals aan boord maar iedereen was ontzettend aardig en we vermaakte ons prima. Op de vraag of er ook een lunch was inbegrepen aangezien de boottocht wel eens 6 uur kon duren
antwoordde de kapitein: "dat hangt ervan af of we vis vangen".
Hij had al direct een vislijn uitgehangen en na een paar uurtjes zat er een barracuda aan de haak. Deze beestjes hebben ontzettend scherpe tanden en spartelen gigantisch in het rond als je ze eenmaal aan boord heb gehaald dus dat zorgde wel voor enig spektakel. Nog geen half uur daarna zat er weer een aan de haak maar deze was fors groter dan de vorige. Het kostte zelfs 2 man op dit beest binnen te halen en nadat hij eenmaal aan boord was en met een zwaar stuk ijzer hersendood was geslagen zagen we pas goed hoe groot ie wel niet was. Het ding had een lengte van bijna 1,4 meter en woog ruim 30kg.
Lenneke en ik natuurlijk ook proberen vast te houden en ermee op de foto want zo'n grote barracuda zie of vang je niet vaak.
Dus toen de lunch eenmaal werd geserveerd zaten we heerlijk aan de verse barracuda met rijst en soep.
7 uur later kwamen we pas in Lautoka aan en toen nog de bus naar Nadi en een slaapplaats in het centrum vinden en de dag was weer voorbij.
Het hotel had een 8-persoons dorm en na inchecken bleek ik samen met 7 andere jonge dames op de kamer te slapen.
Geen verkeerd begin van de week dacht ik zo :)
Ik was blij even van n weekje van de boot te zijn en voelde me weer helemaal thuis in het hostel tussen alle andere backpackers.

Vele van hun hebben een rond-de-wereld vliegticket en daarbij zit vaak een tussenstop op Fiji in dus blijven ze meestal maar n paar dagen tot n week in Fiji.
Dat betekent elke dag weer nieuwe gezichten in het hostel en zo ontmoette ik genoeg mensen.
Helaas moest ik ook nog een hoop zaken regelen in Lautoka en Nadi waarvan sommige minder leuk waren.
Zo had ik nog een afspraakje bij de tandarts aangezien dat stukje van me voortand n maand daarvoor afgebroken was maar ook wilde ik me verstandskies laten trekken want deze zorgde al n jaar lang voor problemen.
Zoiets is in Nieuw Zeeland natuurlijk ver boven mijn budget dus wachtte ik hiermee tot ik weer in een derdewereldland was en Fiji valt zeker in deze categorie.
Een Indische tandarts met een praktijk en gereedschap uit de jaren 70 die voor 5 euro je verstandkies trekt voldeed dus prima aan mijn verwachtingspatroon.
Gelukkig was ie ook nog kundig genoeg om het stukje aan me voortand te zetten alleen kostte dit me wel iets meer.

Verder verwachtte ik nog een pakketje van het thuisfront en dit kostte me ook een aantal dagen om uiteindelijk op te kunnen
pikken. Maar ik had voorlopig weer genoeg drop en borrelnootjes om het n paar weken langer op de boot uit te houden.
Tot mijn verbazing ook nog n kaartje van Ome Cees en Tante Vronie, Bedankt hoor, hij hangt inmiddels aan de muur!!!!!

In die week heb ik ook nog 2 vrienden van me bezocht die toevallig ook in Fiji waren.
Janine, waarmee ik 3 jaar geleden in Cairns, Australië een tijdje in hetzelfde hostel heb gewoont en gewerkt was met n paar vriendinnen voor n weekje vakantie vanuit Sydney overgevlogen en het was erg leuk om haar na zo'n lange tijd weer te zien.
Niall uit Engeland, waarmee ik het skiseizoen in Queenstown, NZ mee optrok had ook een tussenstop op Fiji en ook daarmee een gezellige avond gehad.
Toen was de week alweer om en inmiddels was de boot weer gearriveerd in Lautoka om mij maar ook Chris, onze nieuwe Crewlid,
op te pikken. Chris is gelukkig een toffe peer, mijn leeftijd, reiservaring en een echte ouwehoer dus dat maakt het leven op de boot weer n beetje dragelijk.

En toen zat onze tijd in Fiji er weer op en nadat we de boot weer bevoorraad hadden met voedsel, brandstof en water en al het papierwerk met de Doane en Immigratie in orde was zeilde we de volgende ochtend vroeg uit Fijische wateren op weg naar de volgende paradijselijke eilandengroep genaamd Vanuatu, 860km ten zuidwesten van Fiji.

Hopelijk knal ik dat verhaal binnenkort ook snel online want ik ben lekker op dreef maar helaas is internet hier super-super-super traag dat foto's uploaden bijna onmogelijk is.

In Fiji had ik net voor vertrek nog even een super snel draadloos netwerk kunnen kraken wat een 20Mbit verbinding bleek te hebben dus heb ik al mijn Fiji foto's en zelfs een hoop video's online kunnen zetten.
Zo'n snelle verbinding heb ik sinds ik 2 jaar geleden uit Nederland vertrok niet meer gehad dus heb ik er optimaal gebruik van gemaakt :)

Foto's zijn hier te bewonderen:
http://picasaweb.google.com/sietsehof/BulaBulaItSFijiTime

en op mijn Youtube kanaal kan je een aantal nieuwe filmpjes, (in HD kwaliteit :) vinden:
http://www.youtube.com/user/ZietZa