1100 mijl gevaren zonder 'n schip te hebben gezien

Maandag 19 April was dan uiteindelijk de grote dag. De stuurkabel was vervangen en na een kort testritje goedgekeurd. De laatste boodschappen nog even gedaan. Watertanken bijgevuld en na een bezoekje aan het Douanekantoor was al het papierwerk ook voor mekaar. Ze vergaten onze paspoorten zelfs uit te stempelen. Rare jongens, die douaneambtenaren. Maar goed, rond half 11 's ochtends vertrokken we dan eindelijk. Na al n half uurtje onderweg te zijn werden we opgeroepen over de radio dat Tyrone een map met papieren had laten liggen bij de havenmeester. iedereen in de stress maar achteraf bleken het oude documenten en kopietjes te zijn en hoefde we hiervoor niet om te keren.
Eerste stuk deden we op de motor en toen we eenmaal ver genoeg uit de haven waren gingen we over op moeder natuurs kracht.
We hadden een wisselend briesje van rond de 15knopen uit het zuid / zuid-Oosten en met een snelheid van tussen de 5 en 7 knopen begonnen die dag rustig. Ondertussen veel info binnengekregen over alle instrumenten en zeiltermen en ik had al wel door dat ik beter van voor af aan in het Engels kon beginnen i.p.v die paar zeiltermen die ik 15 jaar geleden in Nederland had geleerd te vertalen.
Mijn nachtdienst verliep rustig en met een windje van tussen de 20 en 25knopen meteen die nacht een topsnelheid van 11 knopen bereikt. We houden tijdens onze wacht een logboek bij en daarin noteren we elk uur de Windsnelheid, richting, koers, snelheid en positie van de boot en met welk zeil we varen en de druk op de barometer van het weerstation. Verder gebruiken we een laptop met navigatiesoftware en een gps ontvanger om onze positie en koers bij te houden op de kaart.
Allemaal vrij eenvoudig nadat je er even mee gespeeld hebt.
De tweede dag hadden we wat meer contante wind en vond Tyrone het tijd om het spinnakerzeil uit te proberen.
Deze had hij voor €500 een aantal maanden eerder in de Antillen van een Nederlander overgenomen, wat best een koopje is, maar had hem nog niet vaak kunnen gebruiken op weg naar Nieuw Zeeland. Na wat hijsen van touwen en afstellen wapperde die dan eindelijk vrolijk in de wind.
Overdag hield onze kapitein ons druk bezig met diverse klusjes die nog gedaan moesten worden. Zo moest er hier en daar nog een aantal dingen beter vastgemaakt worden. Hebben we de trampoline verstevigd, heb ik een aantal defecte lampjes verwisseld en geprobeerd mijn laptop oplader aan de praat te krijgen maar deze schijnt te zwaar te zijn voor de convertor en laad helaas niet op. Ik kan em wel op netstroom laten draaien zolang er genoeg zon en/of wind is dus dat moet voorlopig wel voldoende zijn.
Het was erg rustig op zee en het leek wel of we de enige op de wereld waren totdat we de derde dag een bezoekje kregen van een klein vogeltje. Het was duidelijk geen zeevogel en hij was verdwaald en uitgeput op onze voordek geland. Na een aantal uurtjes bijkomen vloog ie weer weg. Ondertussen hadden we onze 2 vislijnen achter de boot hangen in de hoop op een lekker vers avondmaal.
Die nacht werd het windstil en gingen we over op het ijzeren zeil. De nachtdienst was toen helemaal makkelijk en had ik lekker tijd om een boekje te lezen en wat muziek te luisteren. Helaas waren we vergeten de vislijnen binnen te halen en verloren we die nacht een van onze lures. Ook vonden we die ochtend ons vogeltje dood aan op het dek. Blijkbaar was deze zo van streek en kon het vaste land niet meer vinden.
Overdag gebruiken we de SSB Radio (lange golf) in combinatie met een modem om ons weerbericht binnen te halen. Deze bestanden met alle weerinformatie laden we dan vervolgens in onze navigatiesoftware en zo kunnen we precies de hoge/lage drukgebieden en de windvoorspellingen bekijken. Voor mij als oud-zendpiraat en radio hobbyist erg interessant allemaal natuurlijk.
Zo tunen we in bij een station in Sydney of Melbourne en na een test maken we dan verbinding met onze modem om in te loggen.
Vervolgens kunnen we e-mails versturen en ontvangen en ons weersverzoek indienen die even later dan met een geweldige snelheid van 6oo bytes per minuut binnenkomt. Erg traag dus, maar voor onze doeleinden ruim voldoende.
Na een paar dagen waren de meeste klusjes wel geklaard en hadden we wat meer tijd voor onszelf. Zo had ik een aantal weken geleden een oud campingstoeltje bij het grofvuil zien liggen en de stof van de zitting kwam aardig overeen met de Nederlandse
vlag. Deze hadden we dus een tijdje achter de ruit van onze campertje hangen en ik had em bewaard voor aan boord. Ik hoefde em alleen dubbel te vouwen, dicht te naaien, touwtje er doorheen gerijgd en hoplakee ik had m'n Nederlandse vlag. Guido meteen
jaloers natuurlijk want hij had geen Italiaanse vlag en deze waren ook niet verkrijgbaar in het winkeltje in de haven.
Ook zijn we verplicht een vlag te dragen van het land wat we bezoeken dus was het tijd om het vlaggenboek erbij te pakken en de vlag van Fiji op te zoeken. Deze blijkt verdacht veel op de Engelse vlag te lijken en met een beetje knip, plak en kleurwerk hadden wij een vlag van Fiji.
Op een gegeven moment waren echt alle klusjes op en was het puzzeltijd. Een mooi oud plaatje uit Russel, Nieuw Zeeland van 1000 stukjes houd ons wel bezig voor n paar dagen. Het was prima weer en de zeewatertemperatuur was inmiddels een paar graden gestegen dus was het tijd voor een duik. Maar met een snelheid van 3knopen de boot proberen bij te houden valt nog aardig
tegen dus was het meer achter de boot aan drijven dan zwemmen. Wel weer lekker opgefrist.
De laatste paar dagen stak de wind op en de zee werd erg ruig. Aangezien mijn hutje in de hul aan de stuurboord voorkant zit kreeg ik de volle lading en werd af en toe boven m'n bed gelanceerd. Weinig kunnen slapen dus en ook niet echt bevoordelijk voor lichaam en geest. Die nacht tijdens mijn wacht windstoten boven de 30 knopen geregistreerd en golven over 3 meter hoog.
Eentje sloeg zelfs over de hele boot heen en moet dus wel 5 meter hoog geweest zijn. Op zulke momenten is het zeilen wel even spannend maar voor mij niet echt iets om bang van te worden. Achteraf zei Tyrone dat ie nog nooit zulk slecht weer had meegemaakt tijdens z'n hele zeiltocht van 15maanden. Hopelijk word het dus allemaal maar beter vanaf nu.
Het eten is gelukkig altijd heerlijk en hoewel we na 5 dagen geen brood en weinig verse groenten meer hadden wisten Guido en Katharine toch elke keer weer een goeie maaltijd voor te schotelen. Mijn kookkunsten zijn blijkbaar in 2 jaar tijd backpacken
toch iets verbeterd want zelfs ik kreeg complimenten op mijn kookkunsten. Maar ik heb al in het verleden geleerd dat honger de beste smaakmaker is dus als je ze maar lang genoeg laat wachten vinden ze alles wel lekker :)
Laatste paar dagen waren wat rustiger en zo kon ik gelukkig weer wat verloren slaap inhalen. Maar nog steeds geen enkel schip gezien. In mijn nachtdienst dacht ik op n gegeven moment n lichtje te zien in de verte en hij werd maar groter en ronder
totdat ik er achterkwam dat het de maan was die onder ging en tussen de bewolking doorscheen. Tyrone lachen natuurlijk dat ik de maan aan zag voor n schip maar gelukkig niet zo erg als een van z'n vorige crewleden die een kano aanzagen voor een walvis :)
Die ochtend dan eindelijk land in zicht en zeilde we langs n aantal eilandjes onderaan Fiji voordat we de haven van Suva bereikte. Er is maar 1 ingang in de haven vanwege het Rif wat om de kust heen ligt dus is het goed opletten met al het andere scheepsverkeer maar zonder problemen lagen we dan 9 dagen later voor anker in de haven van Suva, hoofdstad van Fiji.
Zodra je een nieuw land binnen vaart kondig je over de radio aan dat je gearriveerd bent en hijs je de gele quarantaine vlag uit om te laten zien dat je nog door de Douane en Gezondheidsinspectie gecontroleerd moet worden. Op ongeveer het afgesproken tijdstip (vergeet niet, dit is Fiji waar een Siësta van 1pm tot 5pm kan duren) komt er dan een bootje aanvaren met daarin iemand van de Douane, Immigratie en Gezondheidsinspectie. Na wat formeel papierwerk en wat standaard vragen over hoeveel drank, drugs en wapens je aan boord heb word alles gestempeld mag je dan gele vlag naar beneden halen en kan je aan wal.
Voor mij allemaal nieuw natuurlijk en gelukkig een stuk makkelijker en interessanter dan die achterlijke vliegveld controles.
Wie gaat er tegenwoordig nouw nog vliegen met al die vulkaanuitbarstingen en vliegveldstakingen overal?
Inmiddels ben ik vandaag Suva rondgewandeld, op zoek naar wat dingetjes waaronder een enkelkoord voor mijn surfplank. Dit was niet zo moeilijk aangezien er maar 1 surfshop op het eiland zit en hoewel ze geen nieuwe hadden vond ik voor 20 Fiji
Dollar (€7,50) een 2de hands longboard leash. Prima toch. nu nog een goeie baai opzoeken zonder rotsen om dat ding uit te proberen.
Wordt vervolgd.......
Ps: Vanaf vandaag gebruik ik me Nederlandse simkaart weer, dus sms'en kan weer naar +31621942622, bellen heeft geen zin. daar gebruik ik Skype voor. (skypenaam: zietza)
Ahoi en over en uit!
Foto's zijn hier te bewonderen:
http://picasaweb.google.com/sietsehof/1100MijlenGevarenZonderEenSchipTeHebbenGezien

Heb nog n leuk filmpje ook, maar helaas is het internet te traag om deze te kunnen uploaden. volgende keer beter.